این جمله معروف از انیشتین هست ...او حرف هاشو با یک مثال خوب ملموس تر می کنه:

صبح یک روز تعطیل در نیویورک سوار اتوبوس شدم.تقریبا یک سوم اتوبوس پر شده بود بیشتر مردم سرشون به چیزی گرم بود ودر مجموع فضایی سرشار از آرامش و سکوتی دلپذیر در اتوبوس برقرار بود...تا اینکه مرد میان سالی با بچه هایش وارد اتوبوس شد ...فضای اتوبوس تغییر کرد بچه ها داد و بیداد راه انداختند و مدام به طرف همدیگه چیزهایی پرتاب می کردند...خلاصه اعصاب همه مان در اتوبوس خرد شده بوداما پدر اون بچه ها که دقیقا جلوی من نشسته بود اصلا به روی خودش نمی آوردو غرق در افکارش بود ...بالاخره زبان به اعترض باز کردم که" آقای محترم !بچه هایتان دارند همه را آزار می دهند شما نمی خواهید جلوی آنها را بگیرید؟"

مرد که تازه متوجه شده بود چه اتفاقی دارد می افتد کمی خودش را روی صندلی جابجا کرد و گفت:" بله حق با شماست راستش ما داریم از بیمارستانی بر می گردیم که همسرم نیم ساعت پیش در آنجا مرده است من واقعا گیج هستم و نمی دانم باید به این بچه ها چه بگویم ...و بغضش ترکید و اشکش سرازیر شد"

... راستش من خودم هم بلافاصله نگرشم عوض شد و دلسوزانه به آن مرد گفتم:واقعا مرا ببخشید آیا کمکی از دست من ساخته است...

پ.ن: حقیقت این است که به محض تغییر برداشت ما همه چیز عوض می شود...چه خوب است که برداشت یا نقش خودمان را تغییر بدهیم تا بتوانیم هر وضعیتی را از دیدگاه تازه ای ببینیم.

                                                                                               برگرفته از مجله اقتصاد و زندگی